Hegel, Communisme en Nazisme

Hegel brengt in de Phänomenologie zijn meest bekende ideeën naar voren, waaronder het concept van het Absolute ook wel de Absolute Geest of Weltgeist. Er zullen altijd bewegingen zijn die tegen de consensus ingaan en die zich niet onderwerpen aan de heersende klasse. In het geval van het sovjetcommunisme is dit niet al te best verlopen, omdat de leiders die de Sovjetunie bestuurden meer hun eigen standpunten als belangrijk beschouwden dan die van het volk. Dit vraagstuk stamt uit de tijd van Parmenides en Herakleitos, die respectievelijk een statisch en een dynamisch wereldbeeld hadden.

Ook het nazisme heeft ideeën overgenomen van Hegel, al zijn het in dit geval andere punten dan het communisme waarop de overeenkomst berust. Er is ook in zekere zin sprake van dialectiek: de Bovenklasse (positie) wordt aangevallen door de Arbeidersklasse (negatie) waaruit dan een nieuwe klasse ontstaat waarin iedereen gelijke rechten, machtsinvloeden en inkomen heeft (negatie van de positie en de negatie). Hierdoor is evolutie in beide gevallen niet meer mogelijk. Dit gevaar zal altijd blijven bestaan en het communisme is dus in de praktijk moeilijk uit te voeren. Door het uitbannen van mensen met een nieuw standpunt is de dialectiek tot stilstand gekomen, er is wel een positie, maar er wordt geen negatie gevormd en dus kan er ook geen vooruitgang meer zijn. Hierna zal ik in de derde paragraaf Hegels invloed op het communisme en nazisme schetsen aan de hand van de in paragraaf twee naar voren gekomen ideeën. Door het concept van het Absolute Kennen verkeerd te interpreteren zijn zij tot conclusies gekomen waarbij de evolutie niet meer mogelijk was en tot stilstand kwam.

De taak van het Absolute Kennen is het helpen van iedereen om verder te komen met zijn of haar fase van kennen. Deze oorlog doet natuurlijk denken aan het dynamische wereldbeeld van Herakleitos, zoals besproken in paragraaf twee.