een zinvolle wijze kunnen begrepen worden". (Verhoeven, 1999, p.100) Parsons analyseert deze unit act op zijn beurt met het concept handelingsoriëntatie, hetwelk hij toeschrijft aan een actor en een situatie. (Habermas, 1981, p.178) In de unit act zit geen actor, maar het heeft wel een actor nodig om enige betekenis te kunnen hebben.
             De actor wordt namelijk geconfronteerd met de vier structurele basiselementen van de unit act, zijnde doeleinden, middelen, condities en normen. (Verhoeven, 1999, p.100) Op dit punt gaat Parsons uit van het doelrationele handelen van Weber. (Habermas, 1981, p.177) Dit is die vorm van handelen waarbij de actor zich richt op bepaalde doelen, middelen en neveneffecten, terwijl hij zich de vraag stelt hoe deze zich tot mekaar verhouden. (Verhoeven, 1999, p.15) Parsons ziet het op een gelijkaardige manier. Zijn actor richt zich op een bepaald doel dat hij in de toekomst wil bereiken. Hij bevindt zich in een situatie die bestaat uit middelen en condities. De middelen heeft hij onder controle, de condities niet. (Habermas, 1981, p.177)
             Het vierde element, de normen, zijn het belangrijkst in het ontstaan van een handeling. In het bereiken van zijn doeleinden is het de taak van de actor zijn middelen die hij hiervoor gaat gebruiken te kiezen. Dit doet hij niet willekeurig, maar volgens bepaalde normatieve standaarden. Hij zal zijn middelen zo kiezen dat zijn gedrag dat eruit volgt zal beantwoorden aan de heersende sociale verwachtingspatronen in de samenleving. Dit is het normatief karakter van Parsons' handelingstheorie. (Verhoeven, 1999, p.101) Deze visie is later fel bekritiseerd geweest door de symbolisch interactionisten en de etnomethodologen. Volgens de symbolisch interactionisten en meer bepaald Blumer is sociaal handelen niet voorgestructureerd. De actor verschijnt als zingever en geeft zelf interpretaties aan de dingen. Hij laat zich dus niet leiden door een reeks van voorgeschreven w...